Γράμμα στον Αη Βασίλη

Γράμμα στον Αη Βασίλη

       Αγαπητέ μου Αη Βασίλη,

σ΄ευχαριστώ για τα φετινά σου δώρα αλλά το παιδικό μου όνειρο έσβησε καθώς ξέρω ότι δεν υπάρχεις πιά...

     Σαν παιδί, το όνειρό μου ήταν να σε συναντήσω. Ήταν ένα κρύο βράδυ της περσινής Πρωτοχρονιάς όταν μέσα στον ύπνο μου άκουσα βήματα από το σαλόνι ! Αμέσως κατάλαβα ότι ήσουν εσύ και σηκώθηκα γρήγορα για να έρθω να σε δω. Η χαρά μου ήταν απερίγραπτη και ίσως γι΄αυτό απογοητεύτηκα τόσο με την εικόνα που αντίκρισα !  

     Δεν είδα εσένα αλλά τον μπαμπά μου να σκέφτεται πού θα βάλει τα δώρα καθώς έτρωγε τους κουραμπιέδες και γέμιζε τον τόπο ζάχαρη άχνη... Την άχνη που κάθε χρόνο πίστευα ότι άφηνες εσύ όταν έτρωγες τους κουραμπιέδες που σου άφηνα κάτω από το δέντρο για να σε ευχαριστήσω για τα δώρα που μου είχες φέρει, που ήταν πάντα ό, τι ακριβώς ήθελα !

   Στην αρχή πίστεψα πως ήταν ένα κακό όνειρο, πως από στιγμή σε στιγμή θα ξυπνήσω και θα βγω από αυτόν τον εφιάλτη ! Όμως το επόμενο πρωϊ, ψάχνοντας όλο το σπίτι, βρήκα τις αποδείξεις από τα δώρα!

   Ο κόσμος γύρω μου κατερρεύσε ! Έπρεπε σε μερικά λεπτά να συνειδητοποιήσω ότι τα δώρα μου δεν φτιάχτηκαν ποτέ από σένα και τα γλυκά δεν έρχονταν ποτέ με τάρανδους από μια χώρα μακρινή αλλά με το αυτοκίνητο του μπαμπά από το διπλανό κατάστημα ! Και όλος ο χρόνος που ξόδευα κάθε τέτοια γιορτινή περίοδο για να σου γράφω γράμμα; Χαμένος ; Απόγνωση !

     Ήμουν τόσο στεναχωρημένη ! Και θυμωμένη ! Και με σένα που δεν υπάρχεις και με τον μπαμπά μου που με άφηνε να πιστεύω ότι υπάρχεις.      Τις σκέψεις μου διέκοψε η φωνή του μπαμπά. « Συγνώμμη ! Δεν είχα σκοπό να σε στεναχωρήσω... Χαιρόμουν τόσο πολύ κάθε φορά που σε έβλεπα να αφήνεις τους κουραμπιέδες κάτω από το δέντρο... Έβλεπα την ικανοποίησή σου κάθε φορά που άνοιγες τα δώρα σου και έλεγες ότι έπεισες τον Αη Βασίλη ότι ήσουν το καλύτερο παιδί ! Και αυτό δεν ήταν ψέμα...Ήσουν και είσαι το καλύτερο παιδί!» Δεν περίμενα καν να τελειώσει την φράση του και χώθηκα στην αγκαλιά του !

     Τώρα πια έχω μεγαλώσει και ξέρω ότι δεν υπάρχεις. Σε έχω συγχωρήσει κιόλας γι΄αυτό...Όμως η ψυχή μου είναι χαρισμένη σ΄εσένα που έτρεφες τα όνειρα της παιδικής μου ηλικίας... Εκείνη η παιδική προσμονή μπορεί να τελείωσε όμως θα μένεις πάντα στην καρδιά μου σαν μια γλυκιά και αθώα παιδική ανάμνηση...

                                   Νεφέλη Αγγελακοπούλου – Σοφία Γρηγορίου Β1’